Karekod (QR Kod)

QR (Quick Response) kodu 1994'te Japon Denso Wave şirketi otomotiv parçalarını takip etmek için geliştirdi. Kod daha sonra ISO/IEC 18004 ile uluslararası standart oldu. Üç köşedeki konum belirleme desenleri sayesinde her açıdan hızla okunur. Boyutu sürüm 1'deki 21×21 modülden sürüm 40'taki 177×177 modüle kadar değişir. En büyük sürüm, en düşük hata düzeltme seviyesinde 7.089 rakam veya yaklaşık 2.950 bayt veri taşıyabilir.

Karekod Reed–Solomon hata düzeltme kullanır ve dört seviye sunar: L (verinin yaklaşık %7'si), M (%15), Q (%25) ve H (%30) kurtarılabilir. Bu sayede kodun bir kısmı kirlense ya da ortasına logo konsa bile okunabilir. Logo eklenecekse Q veya H seviyesi seçilmelidir. Kodun çevresinde en az 4 modül genişliğinde boş alan (quiet zone) bırakılmalı, açık zemin üzerinde koyu renk ve yeterli kontrast kullanılmalıdır. Baskı boyutu okuma mesafesine göre belirlenir. Yaygın bir kurala göre okuma mesafesi kod genişliğinin yaklaşık 10 katını geçmemelidir.

Statik karekod veriyi doğrudan içerir ve basıldıktan sonra değiştirilemez. Dinamik karekod ise kısa bir yönlendirme adresi taşır. Hedef içerik basılı kod değişmeden güncellenebilir ve okutma istatistikleri toplanabilir. Başlıca kullanım alanları restoranlarda QR menü ve masadan sipariş, otellerde oda bilgilendirmesi, Wi-Fi bağlantı bilgisi paylaşımı, dijital kartvizit ve ödemedir. Türkiye'de ödemelerde TR Karekod standardı kullanılır. İlaç kutularında karekod olarak bilinen işaret ise teknik olarak bir GS1 DataMatrix kodudur.

Güvenlik tarafında en yaygın risk, gerçek kodun üzerine sahte bir etiket yapıştırılıp kullanıcıların oltalama sitelerine yönlendirilmesidir (quishing). İşletmeler kendi alan adlarını kullanmalı ve kodları düzenli kontrol etmelidir. Kullanıcılar da açılan adresi doğrulamalıdır. Dinamik kodlarda servis sağlayıcı hizmeti sonlandırırsa basılı tüm kodlar işlevsiz kalabilir. Bu yüzden yönlendirmenin işletmenin kontrolündeki bir alan adı üzerinden yapılması önerilir.