PTP (Noktadan Noktaya Kablosuz Bağlantı)

Noktadan noktaya (PTP) bağlantıda iki radyo, birbirine hizalanmış yüksek kazançlı yönlü antenlerle yalnızca birbiriyle haberleşir. Fiber çekmenin pahalı, uzun süren veya imkânsız olduğu yerlerde kullanılır. Tipik kullanımlar binalar arası bağlantı, baz istasyonu ve kablosuz İSS omurgası (backhaul) ile kamera ve SCADA sahalarının merkeze bağlanmasıdır. Frekans ve antenlere bağlı olarak birkaç yüz metreden 50 km'nin üzerine kadar link kurulabilir.

Kapasiteyi ve mesafeyi frekans belirler. Lisanssız 5 GHz bandı esnek ve yaygındır ama girişim riski taşır. 60 GHz (V-bant) çok yüksek kapasite sunar, fakat oksijen soğurması yüzünden birkaç kilometreyle sınırlıdır ve yağıştan etkilenir. 6–42 GHz arasındaki lisanslı mikrodalga bantları ile 70/80 GHz (E-bant) operatör sınıfı güvenilirlik sağlar. Türkiye'de frekans kullanımı ve çıkış gücü (EIRP) sınırları BTK düzenlemelerine tabidir. Lisanslı bantlarda kullanım hakkı alınması gerekir.

Tasarım bir link bütçesiyle başlar: verici gücü + anten kazançları − kablo kayıpları − serbest uzay yol kaybı = beklenen alış sinyali (RSSI). Serbest uzay yol kaybı FSPL(dB) = 20·log10(d[km]) + 20·log10(f[MHz]) + 32,44 formülüyle hesaplanır. 5,8 GHz'de 10 km için yaklaşık 128 dB'dir. Hesaplanan sinyal ile alıcının seçilen modülasyondaki hassasiyeti arasında yağış ve atmosferik değişimler için yeterli sönümleme payı (fade margin) kalmalıdır.

Linkin güvenilirliği görüş hattının (LOS) açık olmasına ve birinci Fresnel bölgesinin yeterince engelsiz kalmasına bağlıdır. Kurulumda antenlerin hassas hizalanması, kanal genişliği ve modülasyonun sahadaki gürültüye göre seçilmesi ve kanalın spektrum taramasıyla belirlenmesi performansı doğrudan etkiler.